Simpelweg Bedankt


Bedankt allemaal. Echt onwijs bedankt. Meer kan ik niet zeggen na alle lieve, meelevende en oprechte berichtjes die ik en mijn dierbaren om mij heen hebben mogen ontvangen de afgelopen dagen.

Ik heb persoonlijk meer dan 200 e-mailtjes gekregen, berichtjes via Facebook, whatssapp, kaartjes, heel veel kaartjes, bloemen, ballonnen, reacties op mijn blog en natuurlijk bezoekjes.

Het is daarom voor mij onmogelijk op dit moment om iedereen persoonlijk te bedanken en persoonlijk een reactie terug te sturen. Daarom dit blog.

Om te laten weten hoe dankbaar ik ben met zulke lieve mensen om mij heen.

Ons leven staat op zijn kop, maar ergens ook weer niet. Vanaf 2013 ben ik bezig met borstkanker. Een jonge vrouw, die genoot van haar leven werd ineens teruggefloten naar een harde realiteit. De behandelingen toen sloegen goed aan, en ik werd in 2014 schoon verklaard. Ik begon mijn leventje weer op te bouwen. Weer te werken, te daten en in augustus 2015 heb ik een prachtige reconstructie van mijn rechterborst laten doen. Dat had voor mij de afsluiting moeten zijn van het hoofdstuk borstkanker. Maar niets was minder waar. In november 2015 vond ik een bult onder mijn rechter oksel. En gevoelsmatig wist ik dat dit niet goed was. Wederom ben ik een behandelingstraject ingegaan. Met natuurlijk de insteek om volledig te genezen. 6 Juni van dit jaar onderging ik mijn laatste bestralingssessie. Hierna was het klaar. Ik was weer schoon. En natuurlijk begon ik heerlijk mijn leven weer op te bouwen. We maakten vakantieplannen, toekomstplannen, verhuisplannen en ik ging weer sporten en werken. Ik wilde het leven omarmen, nu ik het voor de tweede keer terug gekregen had. Want ik realiseerde mij erg goed dat het ook anders af had kunnen lopen.

En dat klopt.

Sinds enkele dagen realiseer ik mij dat borstkanker een onderdeel zal blijven van mijn leven. De diagnose dat er uitzaaiingen gevonden zijn op mijn hersenvliezen is verpletterend, maar ook een soort van rustgevend. Het is ook voor het eerst sinds 2013 dat ik een lichamelijke klacht had van de tumorcellen zelf. Daarvoor had ik bulten gevonden die niet pijnlijk of kwaadaardig aanvoelden. En had ik vooral last van de behandelingen. Ik wist dat het foute cellen waren. Maar lichamelijk had ik daar geen last van. Tot dus een paar weken terug. Dat de hoofdpijn op begon te zetten. En dan te bedenken dat ik iemand ben die nooit hoofdpijn had. Niet als ik stress had, niet als ik ziek was. Ik had nooit hoofdpijn. En deze hoofdpijn werd van kwaad tot erger. Het belemmerde mijn functioneren, en ik had steeds meer pijnstillers nodig om deze pijn te onderdrukken. Tot het moment dat dat niet meer hielp. En de artsen mij onderworpen aan een reeks aan onderzoeken. Door mijn voorgeschiedenis zijn de artsen extra voorzichtig geweest. En hebben ook de minder voordehand liggende onderzoeken gedaan. En gelukkig maar. Want daardoor weten wij nu wat we nu weten.

Het is bizar en verpletterend nieuws. Als ik s’morgens in de spiegel kijk is er niks te zien. Mijn huid straalt, mijn ogen staan sprankelend maar licht vermoeid in mijn gezicht, mijn haar groeit goed, mijn gezicht is weer slank. Ik herken mijzelf. De persoon die ik ben. De enige belemmering is die van de hoofdpijn. De pijn die mij vertelt dat het waar is. De kanker is een onderdeel van mij.

En ik ga er voor zorgen dat dit heel lang zo blijft. Chronisch kanker, stabiel en onder controle. Natuurlijk zullen er terugvallen zijn. En wie weet krabbel ik daar moeiteloos uit vandaan. Ik wil het zien als een chronisch, altijd aanwezig iets. Maar op een manier dat het soms beperkt, maar lang niet altijd. 

De komende week wordt er meer duidelijk over de handeling in deze fase. En ik ga daar vol voor. 

Ook zetten wij ons leven niet stil. Wij gaan door met de verkoop van het huis en de verhuizing. Wij maken mooie toekomstplannen. Ik wil straks gewoon weer werken. Ik ga weer sporten en goed voor mijzelf zorgen. Ik wil samen met mijn geliefde, mijn familie, vrienden en collega’s een mooie toekomst opbouwen. Hoe die toekomst eruit ziet, dat weet ik niet. Maar stel dat ik de komende 30-40 jaar stabiel blijf, dan is het toch zonde om die tijd niet te benutten? 

Daarom ga ik samen met jullie vol voor het leven.

Ik wil en kan niet stilstaan bij de vraag waarom. En ik kan niet stilstaan bij de gedachtengang dat het zo oneerlijk is dat mij dit overkomt. Nee het is niet leuk. Maar oorlog, geweld, discriminatie, pest gedrag, en aanslagen zijn ook niet leuk. Er zijn veel dingen niet leuk in deze wereld. 

Maar ik wil juist stilstaan bij alles wat wel leuk is. Wat wel mogelijk is, waar ik wel van geniet. 

Het leven heeft namelijk onwijs veel moois te bieden.

En dat kan ik mede dankzij jullie.

Jullie medeleven, steun en liefde laten mij zien wat echt van belang is. En daar ben ik ongelofelijk dankbaar voor. Uit de meest onverwachtse hoeken krijg ik en mijn dierbaren steun. Het is zo mooi.

Daarom wil ik via dit blogje jullie in het zonnetje zetten. Ik ben op dit niet bij machte om iedereen echt persoonlijk te bedanken. Maar ik wil wel heel graag laten weten dat ik het waardeer.

 

Dus daarom, heel simpel, maar wel uit mijn hart: BEDANKT
Β© Jaixy, Juli 2016

Advertenties

59 gedachtes over “Simpelweg Bedankt

  1. Met mijn hand voor mijn mond lees ik jouw verhaal hier. Wat een tegenslag! Maar wat een kracht heb jij!
    Kracht, moed, succes en sterkte wens ik jou! En vooral tijd… Dat jou echt nog maar heel veel tijd gegeven mag zijn! X

  2. Lieverd je weer het, je doet dit niet alleen. Ik kijk naar je foto en stel me voor dat elk bloemetje een vriend(in) is. Wauw machtig mooi om te zien. Kom op meid laat die cellen maar een poepie ruiken. Knuffel

  3. Wat ontzettend mooi om te lezen hoe je hiermee omgaat! Je bent in mijn gedachte en ik zeg geniet van het nu, want dat is eigenlijk alles wat iedereen alleen maar heeft! xxx

  4. Ik ben nog nooit iemand als jij tegen gekomen die vecht, al gevochten heeft, met wie ik zo kan lachen, zelfs om de kuren, en wat je doormaakt, dat we samen in een deuk kunnen liggen. Ik bewonder jou lieve schat, dan heb ik maar simpelweg fibromyalgie en nog heb ik dagen dat ik mijzelf niet zielig vind, nee dat niet, maar wel denk, why me, en dan denk ik in het nu, sinds ik jou ken aan JOU, weet je dat? En dan lach ik alweer en komt de energie weer terug, in elk geval net genoeg om nog te doen wat ik moet doen.

    Ik wil dat jij dit weet, dat je zo krachtig bent, dat jij misschien kracht put uit ons, ik doe dat juist uit jou!

    Ik dank JOU! Dank je wel lieverd! ❀ ❀ ❀

    En go for it!

    X

    • Wat lief!!
      En iedereen heeft mindere dagen. Die heb ik ook echt hoor. Dat het even minder rooskleurig is. Maar juist door die mindere momentjes, waardeer ik de mooie momenten juist meer.
      Ik herken het mooie. En ik denk zelf dat het daardoor makkelijker is om te genieten van wat wel kan.

      Maar super lief! Jeetje.. Bloos

      • Ja, dat herken ik ook, maar al te goed, je gaat hele andere dingen waarderen en mooi vinden, ik zit niet voor niets nu veel op kleine routes in het park hier of eentje verderop,d e grote fietstochten dit jaar, die moet ik denk ik overslaan… ik zit al te twijfelen of ik naar Haven zal fietsen, een stuk wat ik met gemak wel kan normaal gezien, maar dit jaar, lijkt het jaar te zijn van achteruitgang, dat stapje terug, en dan volgend jaar, gaan we samen een enorme stap vooruit? πŸ˜‰ En ik meen het, naast al het andere, kun ook jij zo mijn gedachten in springen… ❀

      • Ja maar wat achteruit gaat, kan ook weer vooruit gaan!! En dat is waar ik, maar jij ook je aan optrekt. Ja mindere momenten heb je als je chronisch ziek bent. Maar je weet ook dat er weer mooie momenten zijn. En dat is zo fijn

      • Jaaaaaaaaaa echt, dat weet ik, er zijn dagen dat ik zweef! En gek is ook, dat ik soms medicijnen slik, ik weet nooit van tevoren wanneer, dat ik er juist energie van krijg, hahahaha Waar dus een grote gele sticker op staat, en dan vlieg ik ook, ook niet goed eigenlijk, maar ja, dat is het leven πŸ˜€ En dan lig ik de volgende dag wel met liefde weer plat hoor. Ik noem dit jaar voor mijzelf ook een soort van sabbatical… zelfs mijn peut zegt niks… hahahaha

      • Ik weet ook waarom, dat is nog het meest erge, maar ik ben zo lui πŸ˜‰ Nu zat ik mij net te bedenken, zo maar starten. Vandaag eens even productief zijn op wat ik telkens laat liggen. πŸ˜€ Schilderij afmaken bijv. is bijna klaar. Schrijfwerk met de hand oppakken, bla…

      • hahaha ja precies, en weer andere klusjes starten, incluis het haken voor mijn werk, erg lastig, dat ze echt willen dat ik alleen met materiaal van het werk werk… ik heb zoveel moois liggen, hahaha

  5. Ik moest even lachen om: nee het is niet leuk. Maar oorlog, discriminatie etc is ook niet leuk. Dat zegt zoveel over je! Fijn dat je zoveel steun en belangstelling kreeg, aandacht en liefde is voor een ieder belangrijk en zeker als je zoveel meemaakt als jij, het leven gaat door en je pakt het met beide handen aan. Ik sla denkbeeldig mijn armen om je heen. Trots dat ik je blog vond! 😘😘😘

    • 😘😘 wat lief!
      Maar het klopt toch? Er is ook veel niet leuk in de wereld. Maar er is ook veel wel leuk!! En dat wil ik zo graag blijven zien en uitdragen.
      En dankzij jullie die zo meeleven, berichtjes sturen… Dankzij jullie wordt het geen last…
      En daar ben ik dankbaar voor
      😘

  6. “Daarom ga ik samen met jullie vol voor het leven”

    Count me in! πŸ’™

    Echt, doen we met zijn allen samen met jou!

    Liefs,
    Mieke

  7. Lieve Jaix,

    Wat schrik ik daarvan. En wat word ik daar verdrietig en boos om. Ik had zo gehoopt dat het nu klaar voor je zou zijn.
    Ik heb diep respect voor de wijze waarop je het een plaats probeert te geven (geeft) in je leven.
    Een hele dikke kus voor jouπŸ’‹

  8. Lieve Jaike,

    wat ben jij een ongelijke sterke moedige en realistische griet, mijn mond viel open toen ik je bericht las die ik via je moeder kreeg in de mail, bijzonder hoe jij hier mee omgaat.
    Ik wordt er stil van…. SUCCES wens ik je toe voor de toekomst XX

  9. Chronisch ziek zijn is niet tof, maar het helpt je als geen ander om te genieten van het nu, want wat mijn zus hier ergens boven al zegt: nu is alles wat we hebben. Je bent sterk. We gaan voor het leven. Yes!

    • Ja klopt, het nu is wat we hebben! Dat moeten we pakken!
      En wij gaan zeker voor het leven. Dat heeft ups en downs. Ik zal mijn weg moeten gaan vinden in het leven van de Chronisch zieken. Dat onderdeel ken ik nog niet.
      Dank je wel! En jij bent net zo sterk hoor!! Ik hoop dat je dat ziet!! 😘

  10. Wat heb je het mooi opgeschreven en wat een lief blog,. Denken aan je lezers, echt zo mooi met die bloemen. Gisteravond heb ik een reactie gegeven en je welterusten gewenst, maar het komt niet door, ik hoop nu wel. Dikke, dikke kus van mij op je voorhoofd voor jou. xxxx

  11. lieve Jaike
    Jij bedankt om ons in het zonnetje te zetten.
    We kunnen het beter om draaien en jou in de stralende zon zetten omdat je het zo super goed doet .
    Heel veel sterkte met alles.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s